CATEGORY: Poem

वीर गोर्खा: युद्धको अनुभव

Captain Kailash Khebang Limbu

बिस्तारै धुलोका बादल फाट्न थाले र अलिकति खुला भयो। तर, त्यसैसाथ गोलीको वर्षा झन् तीव्र भयो। अझैपनि शत्रुको पोजिसन कहाँ छ भनेर अनुमान गर्न बिल्कुल असम्भव थियो। स्थिति भयानक थियो। छाताीमा मुटु उफ्रेको उफ्यै थियो। बेलाबेलामा भट्ट टाउको उठाएर चारैतिर घुमाउँदै हेर्थेँ। तर, उनीहरू राम्ररी लुकेका थिए। एकमात्र संकेत हामीतिर वर्षा भइरहेका गोलीहरूको आवाज थियो।

र यही क्षणमा मैले लडाइँको बखत सबैभन्दा गह्रो कुरो के हुँदो रहेछ भन्ने सिकेँ। सबैभन्दा गाह्रो कुरा शत्रुले कहाँबाट प्रहार गरीरहेकोछ भन्ने पत्ता लाउनु हो। त्यो सबैभन्दा कठिन कुरा हो र हरेस ख्वाउने पनि। किनभने शत्रु देख्नै नसके जबाफी हानेर काम चल्दैन। अडकलका भरमा दोली हानेर काम चल्दैन — बेकारमा गोलाबाहरुद सथाप हुन्छ। त्यसमाथि आफ्नै साथीहरूलाई हानिएला भन्ने ठूलो जोखिम पनि हुन्छ। यता तपाईँको पूरै ज्यान र दिमाग भने ‘फिर्ता गोली ठोक!’ भनेर चिच्याइरहेको हुन्छ। जाँठाहरू कहाँ छन् देख्न पाए हुन्थ्योजस्तो लाग्छ। गएर उनीहरूलाईभरमार ठोक्न मन लाग्छ। तिनलाई मार्न मन लाग्छ।